HER HRİSTİYANIN BİLMESİ GEREKENLER
1.
Kurtarıcı’nın ayartılmaya karşı uyarısı.
1)Tanrı’nın kullandığı, iyi olan denenme.
2) Şeytan’ın kullandığı, kötü olan denenme.
3)Her Hıristiyan ayartılmaya karşı her zaman dikkatli olmalıdır.
2.
Ayartma – Dikkatle ele alın!
1) “Ayartmaya girmek”.
2) “Deneme[27] saati”
3.Ayartmayı neden böylesine ciddiye almalı?
Birinci Sebep:
İkinci Sebep:
Üçüncü Sebep:
4. Ayartmanın gücü
Dördüncü Sebep:
5. Tüm bu çaba gerçekten de gerekli mi?
Birinci itiraz:
İkinci itiraz:
Üçüncü itiraz:
6. Ayartılma sürecine giriş – belirtiler
1) Artık çok geç olduğu ve günah
işlendiği zaman.
2) Ayartmanın gücü
3) İçinde bulunduğumuz ayartmaya
karşı tavrımız
4) Kişinin günahlı arzuları ile ayartma
bir araya geldiğinde
5) Kişinin canının zayıflığı, kişinin
ayartmaya girdiğini gösterir
7. Ayartmadan nasıl uzak durabiliriz?
1) “Uyanık durup dua edin”
prensibinden çıkarılacak genel anlamlar
2) Dua etme sorumluluğundan
çıkarılacak genel sonuç
8. Neye karşı uyanık olmalıyız?
1) Alışılmışın dışında gelen dışsal başarı (huzur)
2) Ruhsal miskinlik – uykulu olmak Kendinizi denetlerken soracağınız bazı sorular
3) Büyük ruhsal mutluluk
4) Öz güven
9.
Yüreklerimizi ayartmaya karşı nasıl koruyabiliriz?
1) Yüreğinizi tanıyın
2) Zayıflıklarınızı koruyun
3) Yüreğinizi, ayartmaya karşı kullanılabilecek silahlarla donatın
4) Her an dikkatli olun
5) Ayartmanın nereye gittiğini düşünün
6)Ayartmaya karşı iman kalkanını kullanın
7) Başaramazsam ne olur?
10.“Uyanık durup dua etmezsek” ne olur?
a) Birinci Senaryo:
b) İkinci Senaryo:
c) Üçüncü Senaryo:
d) Dördüncü Senaryo:
İSA NE DİYOR?
1) İsa şöyle diyor, “uyanık durup dua edin”
2) İsa Mesih her an sizi izliyor
3) Tanrı uyanık durup dua etmeyenleri terbiye eder
Son bir söz:
1.
Kurtarıcı’nın ayartılmaya karşı uyarısı.
|
Ö |
ğrenciler kendilerini güvenlikte hissediyorlardı, ne var ki tehlike hemen yanı başlarındaydı! İşte o zaman Rab bu uyarıyı yaptı, “Uyanık durup dua edin ki, ayartılmayasınız”[1]. Mesih İsa’nın her öğrencisinin aynı uyarıya ihtiyacı vardır. Bu uyarı, her Hıristiyanın iyice öğrenmesi gereken üç çok temel dersi içerir.
1) Her Hıristiyan, ayartılmaya karşı her zaman dikkatli olmalıdır.
2) “Ayartılmak”, denenmeyi en güçlü ve en tehlikeli şekliyle yaşamaktır.
3) Böylesine bir ayartılma sonucu zarar görmemek için inanlı kişi “uyanık durup dua etmeyi” öğrenmelidir.
Bu dersleri öğrenmeye hazır olmadan önce, Kutsal Kitab’ın ayartılma konusundaki temel öğretisini incelemeliyiz.
Kutsal Kitap’ta iki tür denenme görmekteyiz. Birincisi Tanrı’nın kullandığı iyi bir denenmedir; ikincisi ise Şeytan’ın kullandığı kötü türden denenmedir[2]. Denenme bir nevi bıçak gibidir. İyi ya da kötü amaç için kullanılabilir: ya kişinin yediği eti keser, ya da boğazını.
1) Tanrı’nın kullandığı, iyi olan denenme.
Denenme, Tanrı’nın işlevini içermektedir. Bu anlamda, Tanrı İbrahim’i denemiştir[3] ve o ya da bu şekilde her inanlı denemelere maruz kalacaktır[4]
Bu gibi denemelere ilişkin dikkat göz önüne almamız gereken iki önemli nokta bulunmaktadır.
Birinci Nokta; Tanrı’nın denemeler göndermekteki amacı
a). Denemeler, inanlı kişinin ruhsal sağlığının durumunu görmesine yardımcı olur. Denemeden geçmek bazen kişinin, Tanrı’nın bu kişinin hayatında var ettiği ruhsal lütufları görmesini sağlar. Tanrı’nın İbrahim’i denemesi, İbrahim’in imanının ne kadar köklü ve sağlam olduğunu ortaya çıkardı. Bazı zamanlar ise bu denemeler, inanlı kişinin yüreğinde bulunan ve varlığından bile haberdar olmadığı kötülükleri kişinin kendisine gösterir. Tanrı, Hizkiya’yı denedi ve ona yüreğindeki gururu gösterdi.[5] Bazı zamanlar inanlıların, yaşamlarında işlemekte olan ruhsal lütufları görerek teşvik edilmeye ihtiyaçları vardır. Diğer zamanlar ise, yüreklerindeki gizli kötülüklerinin kendilerine gösterilerek alçaltılmaları gereklidir. Uygun denemeleri kullanarak Tanrı bu gereksinimlerin her ikisini de karşılar.
b) Denemeler, inanlı kişinin Tanrı’yı daha fazla tanımasına yardımcı olur.
i) İnanlıyı günaha düşmekten koruyabilecek yalnızca Tanrı’dır. Ayartılana kadar, ayartılmaya kendi gücümüzle karşı durabileceğimizi düşünmeye meyilliyizdir. Petrus, Rab’bini hiçbir zaman inkar etmeyeceğini düşünmüştü. Ayartılma, bunun tersini kanıtladı[6].
ii) Kendi zayıflığımızı ve ayartılmanın gücünü öğrendiğimizde Tanrı’nın lütfunun kuvvetini keşfetmeye hazır hale geliriz. Bedenindeki bir diken aracılığıyla bu önemli ders Elçi Pavlus’a öğretilmişti[7].
İkinci Nokta; Tanrı, halkını birçok farklı şekilde dener.
Tanrı, inanlı kişiyi çok kişisel bir şekilde dener. Tanrı’nın, halkını denemede kullandığı yollara ilişkin üç örnek aşağıdaki gibidir.
a) İnsanlara, kendi kaynaklarını aşan sorumluluklar vererek onları dener. Elçi Pavlus şu sözleriyle bu tür bir denemeden bahsetmektedir, “Dayanabileceğimizden çok daha ağır bir yük altındaydık”[8]. Bu, Rab’bin Pavlus’a “kendisine değil, ölüleri dirilten Tanrı’ya güvenmeyi”[9] öğretmek için kullandığı denemeydi. İnanlılar, Tanrı kendilerine güçlerini aşıyormuş gibi gözüken bir görev verdiğinde şaşırmamalıdırlar ya da cesaretlerini yitirmemelidirler. Bu yolla Tanrı, kişinin Tanrı’nın gücüne olan imanının güçlü ya da zayıf olduğunu onlara gösterir.
b) İnançları için acı çekmelerine izin vererek inanlıları dener. Bazen çekilen acılar ölüm derecesine varacak kadar şiddetlidir. Böyle bir acı çekiş, çoğu inanlının korktuğu bir denemedir. Buna rağmen çoğu inanlı, işkence çekmeleri ve hatta Mesih uğruna ölmeleri gerektiğinde kendilerine beklenmedik bir şekilde güç verildiğini görmüşlerdir. Tüm Hıristiyanlar o ya da bu şekilde acı çekmeye çağrılmışlardır.[10] Elçi Pavlus bu gibi acılar sayesinde imanımızın içtenliğinin kanıtlandığını söylemektedir.[11]
c) Yalancı öğretmenler ya da yanlış öğretilerle yüzleşmelerine izin vererek inanlıları dener. Tanrı bu yolla, inanlı kişinin sadakatini ve sevgisini dener. Tesniye 13:1 buna için iyi bir örnek oluşturmaktadır.
Tanrı’nın, halkını denemek için kullandığı çeşitli yollara ilişkin örneklerdir bunlar. Tanrı’nın kullandığı bu tür denemeler her zaman için Kendi halkının iyiliği içindir. Şimdi, Şeytan’ın kullandığı türden denemelere bakmaya hazırız.
2) Şeytan’ın kullandığı, kötü olan denenme.
Her iki tür denenme de, sınama kavramını içerir. Deneme, her zaman sınanmadır! Şeytan’ın kullandığı tür denemeler konusunda hatırlanması gereken nokta, bu denemenin amacıdır. Bu tür bir deneme, kişiyi günaha düşürmek üzere planlanmış sınamadır. Tanrı hiçbir zaman bu tür bir denemenin (yani ayartmanın) yazarı değildir.[12] İşte Rab öğrencilerini bu türden denemelere karşı uyarıyordu. Ve bizim üzerinde duracağımız konu da budur.
Kutsal Kitap, bu tür bir denemenin üç ana nedeni olduğunu belirtir. Bazen bu nedenle beraber bazen de ayrı olarak çalışırlar.
İlk olarak; Şeytan bir ayartıcıdır. Yeni Antlaşma’da iki kere Şeytan’dan “Ayartıcı” olarak bahsedilmiştir.[13] Bazen Şeytan, inanlının aklına kötü ya da Tanrı’ya karşı küfür niteliği taşıyan düşünceler koyarak onu günaha ayartmaya çalışacaktır. Bazı zamanlar ise Tanrı’nın gerçekliğinden yahut Sözü’nün doğruluğundan şüphe duyma şeklinde bir ayartılma içine girebiliriz. Bu ayartılma çoğu zaman Şeytan tarafından aklımıza sokulan kötü düşünceler aracılığıyla ortaya çıkmaktadır. Bu tür ayartılmalara “Şeytan’ın ateşli okları.” adı verilir.[14] İnanlı kişi, aklına bu gibi düşünceler geliyor diye şuçlu değildir. İnanlı kişi, sadece ve sadece o düşüncelere inandığı zaman günah işlemekten suçlu olur.
Çoğu zaman Şeytan, bundan başka iki farklı yöntem de kullanarak ayartmaya çalışır:
İkinci olarak; Dünya (dünyasal insanlar dahil) bir ayartıcıdır. Balıkçı, balığı yakalamak için oltasının ucuna lezzetli bir kurt takar. Aynı şekilde Şeytan da çoğu zaman bizleri günaha çekmek için dünyada var olan cazibeli bir şeyi kullanır. Şeytan, Mesih’i sınadığında bu dünyanın krallıklarını çekici bir yem olarak kullanmıştı. Petrus’u, Rab’bini inkar etmesi için ayartan köle bir kızdı.[15] İçindeki her şeyle ve tüm insanlarla birlikte dünya, inanlılar için sürekli bir ayartılma kaynağıdır.
Üçüncü olarak; Benlik (ör. bencil arzular) bir ayartıcıdır. Bazen Şeytan, kişiyi ayartmak için kişinin kendi arzuları aracılığıyla çalışır. Şeytan, İsa’yı ele vermesi için Yahuda’yı ayarttığında hem bu dünyanın yardımını[16] ve Yahuda’nın açgözlü doğasını kullanmıştı. Yakub’un sözlerini kullanmak gerekirse, “Herkes, kendi arzularıyla sürüklenip aldanarak ayartılır”.[17]
Şeytan tarafından kullanılan türden deneme her zaman için kişiyi günah işlemeye ikna etmek, diğer bir deyişle, günaha düşürmek içindir. Böylesine bir ayartma kişiyi aşağıdakilerden herhangi biri ya da tümünde günaha düşürmeyi amaçlar: Tanrı tarafından kendisine verilen sorumluluğu boşlamak; yüreğinde kötülük barındırmak; yüreğinden Şeytan’ın kötülük çıkarmasına izin vermek; Tanrı’yla olan beraberliğini Şeytan’ın her hangi bir şekilde saptırmasına, bozmasına izin vermek; Tanrı’nın gerektirdiği her şeye sürekli, eşit ve evrensel bir itaat sunmada başarısız olma.[18]
Şu anda, bölümün başında bahsettiğimiz üç temel dersi kısaca göz önüne almaya hazırız.
3)Her Hıristiyan ayartılmaya karşı her zaman dikkatli olmalıdır.
Şeytan’ın ayartmalarının tehlikelerini aşağıdaki iki noktada göstereceğiz:
a) Şeytan’ın ayartmasının inanlı kişiye verebileceği büyük zarar. Ayartmanın ana amaçlarından biri kişiyi günaha sürüklemektir. Bu, Tanrı’nın yasakladığı bir şeyi yapma günahı olabilir. Ya da Tanrı’nın yapılmamasını buyurduğu bir şeyi yapma günahı olabilir. Açıkça işlenmiş, diğer insanlar tarafından görülebilen bir günah olabilir. Ya da yalnızca Tanrı’nın görebileceği, düşüncede işlenmiş bir günah olabilir. İşlenilen günah ne olursa olsun, unutmamalıyız ki bu gibi bir ayartmanın amacı inanlının ruhsal sağlığına zarar vermektir.
b) Şeytan’ın, inanlı kişiye karşı kullanmayı arzuladığı birçok değişik ayartma türleri. Tanrı’nın isteğini yapmamızı engelleyen her şey ayartma olarak görülmelidir. Bu, bizim içimizde bir şey olabilir[19] ya da herhangi bir şey ya da dünyadaki bir insan olabilir. Bir kimseyi günaha teşvik eden her şey bir tür ayartma kaynağı olabilir. Kişinin sahip olduğu neredeyse her arzu da bir günah kaynağına dönüşebilir. Kolay bir yaşam, arkadaşlar, iyi bir yaşam standardı, iyi bir ün (bu liste sonsuzdur) istemek kendi içersinde günahlı değildir. Ancak bu şeyler, karşı konulması çok güç ayartma kaynaklarına dönüşebilirler. Hıristiyanlar bu gibi kaynaklardan gelen ayartılmalardan korkmayı öğrenmelidirler. Açık ve skandal yaratıcı günahlara yol açan ayartmalardan korktukları kadar bu gibi ayartmalardan da korkmalıdırlar. Eğer bunu yapmada başarısız olursak, yıkıma farkında olduğumuzdan çok daha yakınız demektir!
2.
Ayartma – Dikkatle ele alın!
|
B |
u kısmın ana bölümünde Yeni Antlaşma’da karşımıza çıkan iki terimin anlamını göz önüne alarak ayartılmanın tehlikesi üzerinde dikkatimizi yoğunlaştıracağız:
1) Ayartmaya girmek[20]
2) “Deneme saati”[21]
1) “Ayartmaya girmek”.
İsa bu sözlerle ne demek istedi? Bu soruya cevap vermeye, çok yaygın iki yanlış cevaba bakarak başlayacağız.
a) “Ayartmaya girmek” ayartılmak demektir. Bu cevap yanlıştır çünkü Tanrı hiçbir yerde bizlere kesinlikle ayartmaların olmayacağı vaadini vermez. Tanrı’nın cevap vermeyeceği bir duayı İsa bize öğretmezdi. Bazı ayartmalardan kaçınabiliriz ancak bu hayatta ayartmadan tamamıyla kaçmak imkansızdır. “Ayartılmak” sadece denemeye girmekten daha tehlikeli bir deneyimdir.
b) “Ayartmaya girmek” ayartmaya yenik düşmek demektir. Bu cevap da yanlıştır çünkü bir insan “ayartmaya girdiği” halde ayartmaya yenik düşmeyebilir. Yusuf’un yaşadıkları bir “ayartmaya giriş”[22] dönemiydi ancak Yusuf bundan zaferli olarak çıktı.
1. Timoteyus 6:9’da Pavlus, ayartmaya düşmeyi[23] “tuzağa düşmeye” benzetmektedir. Tuzağa düşmek düşüncesinin ilettiği anlam, ondan kolayca kaçılamayacağıdır. 1. Korintliler 10:13’de Pavlus, “denemelerle karşılaşmadınız”[24] ifadesini kullanmaktadır. Bu sözler, ayartmanın gücünü ve bundan kaçmanın zorluğunu belirtmek için söylenmiştir. 2. Petrus 2:9’da Petrus bazı ayartmaların güçlerinin altını çizmektedir. Bu gibi ayartmalardan yalnızca Tanrı’nın üstün gücü yardımıyla kaçabiliriz.
Bu incelemelerden çıkardığımız sonuç şudur: “ayartmaya girmek” demek, ayartmanın tutsak edici gücünü olağan dışı bir derece yaşamaktır. Bazı zamanlar ayartma, kapıyı çalan bir satıcı gibidir. Umursanmayıp, gitmesi söylenebilir ve gider. Fakat diğer zamanlarda ise ayartmayla bu kadar kolay başa çıkılamaz. Bu gibi zamanlarda ayartma, adımını kapıya doğru atmış olan bir satıcı gibidir. Bu satıcı yalnızca elindekileri satmakta kararlı değil, ama aynı zamanda satmak istediği mallar da oldukça çekicidir. Ayartma yalnızca “kapımızı çaldığı” sürece onu umursamamakta özgürüz. Fakat ayartma “kapıdan” geçip, “yüreğimizin odasına” girdiği anda, “ayartmaya girmiş” bulunuruz.
Bir kimse “ayartmaya girdiğinde” bu ayartmanın gücünü iki kaynaktan hisseder.
c) Şeytan, kişinin dışından özel bir şekilde çalışır. Şeytan kişiyi günaha ayartmak için, normalden daha büyük bir kararlılıkla ve güçle gelir. Bazen korkutma yoluyla ayartır: yani, “günah işle, yoksa! Mesih’i inkar et ya da öl”. Bazen ise, kişinin arzu duyabileceği bir şeyi ona sunarak ayartmaya çalışır; örneğin, “yere kapanıp bana taparsan, bütün bunları sana vereceğim”.[25]
d) İçimizdeki günahın gücü, içerden özel bir şekilde çalışır. İçteki günah, her kişinin yüreğinde yaşayan bir haine benzer. Bu hain, ayartıcının tarafına geçerek, ayartılmakta olan kişiyi ayartmaya boyun eğmesi için teşvik eder. Bu gibi bir ayartmada, inanlı kişi yardım etmesi için Tanrı’ya tekrar ve tekrar yakarabilir fakat buna rağmen kurtarılmayabilir. Ayartma, bütün gücüyle sürer. Böyle ayartmalar aşağıdaki durumlardan biri ya da diğerinde ortaya çıkar:
i) En iyi olarak yalnızca Tanrı’nın bildiği sebeplerden ötürü, inanlı kişinin “ayartmaya girmesini” sağlamak amacıyla Şeytan’a Tanrı tarafından özel izin verildiği zamanlarda,[26]
ii) Bir kişinin kötü arzularının tatmin olması için uygun ve oldukça çekici bir fırsat ile karşılaşması durumunda. 2. Samuel 11’de geçen olayda Davud’un içinde bulunduğu durum buna örnek olarak gösterilebilir.
2) “Deneme[27] saati”
Yukarıdaki koşullardan biri ya da bir başkası gerçekleştiğinde kişi ayartmaya girer ya da Esinleme 3:10’da dendiği gibi bu, “ayartma saatidir”. Bu gibi bir anda ayartmanın gücü doruk noktasına ulaşır. Ve yine o andadır ki, ayartma en tehlikeli olur ve varolacak herhangi bir direnişi büyük olasılıkla yenecektir. Çoğu ayartmalar bu dereceye ulaşmaz ve çok büyük bir zorlukla karşılaşılmadan yenilir. Fakat aynı ayartma, “ayartma saati”nde olursa, farklı ve yeni bir güç kazanır. Özel bir lütuf verilmediği sürece, canı yenecek ve kişiyi günaha sürükleyecektir. Belki de Davud daha genç olduğu yıllarda da zina ve adam öldürme konusunda ayartılmıştı[28] ancak aynı ayartmalar, “ayartma saati” gelinceye dek Davud’u ezecek güçte ve yoğunlukta ortaya çıkmamıştı.[29]
Bu gibi bir saat için hazırlıksız olduğu taktirde bir kişi mutlaka böylesine bir ayartma altında düşecektir. “Ayartma saati”ne ilişkin göz önüne alınması gereken iki nokta daha bulunmaktadır.
a) Ayartmanın bu safhaya (ayartma saatine) ulaşmasını sağlayan genel etkenler nelerdir?
i) Şeytan bir kişinin ayartmaya girmesini amaçladığında, belirli ayartmayı kişinin aklına sıkça ve kararlı bir şekilde sokmaya çalışır. Sürekli ısrar ederek düşüncemizi o ayartmanın günahlılığına karşı uyuşturmak ister. İlk ayartmada kişinin düşüncesi büyük bir korku içinde olabilir fakat ayartma direttikçe korku azalır ve ayartma ilk başta olduğundan daha az kötü gözükür.
ii) Eğer bir Hıristiyan, kardeşinin günaha düştüğünü görürse, bu duruma o günahtan nefret edip, kardeşinin içinde bulunduğu düşmüşlük konumuna acıyıp, kurtuluşu için dua ederek yanıt vermelidir. Eğer bu şekilde bir tepki göstermezse, Şeytan bu zayıflığı kişinin bu sefer kendisini ayartmak için kullanacaktır. İmeneyus ve Filitus gerçekten uzaklaştıklarında, diğerleri de aynı yola düştüler.[30]
iii) Bir ayartmanın kötülüğü, diğer seçeneklerin sunulmasıyla saklanabilir (çoğu zaman bu seçenekler kendi içlerinde iyidirler). Örneğin, müjdenin saflığından uzaklaşmaları konusunda Galatyalılar’ın karşı karşıya kaldıkları ayartma, beraberinde acısız bir yaşam sözü getiriyordu. İnançları uğruna çekmek zorunda kalabilecekleri acıdan özgür olma arzusu, müjdenin saflığından uzaklaşma ayartmasını daha da güçlendirmiştir.
b) Ayartma saatinde olduğumuzu nasıl anlayabiliriz?
i) Şeytan kişiyi ayartma saatine getirdiğinde bu, ayartmanın durmak bilmeyen baskısıyla anlaşılabilir. Sanki Şeytan “şimdi ya da asla” dermiş gibi cana huzur vermeksizin baskı yapar. Savaşta, bir taraf düşmanı üzerinde avantaj sağladığında tüm çabalarını iki katına çıkarır. Aynı şekilde Şeytan da bir Hıristiyan’ı kendisine karşı gelemeyecek derecede güçsüzleştirdiğinde, o kişiyi yenmek ve günah işlemeye ikna etmek için tüm güçlerini ve zekasını kullanacaktır. Ayartma, irademizin onayını kazanmak için tüm yönlerden bastırdığında (içten ve dıştan) “ayartma saati”nin geldiğinden emin olabiliriz.
ii) Ayartma, korkunun kuvvetini çekiciliğin gücüyle birleştirdiğinde, “ayartma saati” gelmiştir. Ayartmanın tüm gücü bu iki kuvvetin birleşiminde yatar. Bu güçlerin her biri, çoğu zaman kişiyi günah işlemeye ikna etmek için yeterlidir. Beraber çalıştıklarında ise, nadiren başarısız olurlar. Davud’un Uriya’yı öldürmesinde, bu güçlerin ikisininde çalışmakta olduğunu görüyoruz. Uriya’nın Davud’tan öc alabileceğinin getirdiği korku bir yana, karısından öc alabileceğinin getirdiği korku, ve işlediği günahın herkes tarafından öğrenilebileceği korkusu bulunmaktaydı. Bu da, Batşeba’yla işlemiş olduğu günahın getirdiği zevkin çekiciliğiyle birleşmişti. Her ne zaman bir kişi bu iki gücün kendisini günah işlemeye ikna etmeye çalıştığını hissederse, ayartma saati gelmiştir.
Şu anda, kitabın geri kalan kısmında dikkatimizi yönelteceğimiz konuya kısa da olsa dönmeye hazırız.
Böylesine bir ayartılma sonucu zarar görmemek için inanlı kişi “uyanık durup dua etmeyi” öğrenmelidir
Uyanık durmak demek, etrafımızı kollamak, dikkatli olmak ve canımızın düşmanının bizleri ayartma ile sıkıştırmak için kullanabileceği tüm yolları bilmek demektir. Bu da, Tanrı’nın bizlere bu amaç için verdiği her şeyi kullanarak canlarımızı istikrarlı ve itinalı bir şekilde kollamayı gerektirir. Özel olarak, düşmanımızın kurnaz planlarının ve Şeytan’ın bizleri günaha çekmek için kullanacağı zayıf ve kuvvetli yönlerimizin hayat boyu incelenmesini gerektirir.
Uyanık olmanın yanı sıra, dua da etmeliyiz. Bunun aracılığıyla, yapmamız gerektiği gibi uyanık olup canlarımızı kollamak ve Şeytan’ın saldırılarına karşı direnebilmek için Tanrı’nın yardımını alabiliriz. Canlarımızı ayartmadan korumak için imanın yaptığı tüm işler, bu iki sorumlulukta özetlenebilir “uyanık olup dua edin”.
3.
Ayartmayı neden böylesine ciddiye almalı?
|
T |
emelimizi atmış bulunmaktayız. Şimdi ise bu incelemenin esas amacına gelelim:
Mesih’in sağlamış olduğu yolları kullanarak ayartmaya düşmemek için elinden her şeyi yapmak, inanlı kişinin yüce sorumluluğudur
Bu sorumluluk neden bu kadar önemlidir? Bu bölümde, Kutsal Kitabın verdiği üç sebep üzerinde düşüneceğiz.
Birinci Sebep:
Rab İsa bizlere günlük dua örneği vermiştir. Bu örnekteki bir istek, “Ayartılmamıza izin verme, bizi kötü olandan kurtar” şeklindeki.[31] Bu istek şu şekilde yeniden ifade edilebilir, “ayartmaya girmemizi izleyen kötülükten güçlü bir şekilde kurtarılmamızı sağlayacak şekilde bizlerle ilgilen”. Yüce Kurtarıcımız ayartmanın ne denli tehlikeli olduğunu ve ayartmaya düşmemek için Tanrı’nın yardımına ne kadar ihtiyacımız olduğunu bilmektedir. İsa’nın, kendi halkı için sahip olduğu bilgelik, sevgi ve ilgiye güveniyoruz. Bu sorumluluğun üzerinde durmaktadır İsa ve o nedenle bunu ciddiye almalıyız.
İkinci Sebep:
Rab İsa, Filadelfiya kilisesine büyük bir ödül vaad etti.[32] Bu ödül, tüm dünya üzerine gelecek olan deneme ve ayartmadan kurtarılacak olmalarıydı. Bu bereketi siz de arzuluyor musunuz? Öyleyse, İsa’nın bizi bu gibi denemelerin içinden ya da yaklaşan denemelerden aracılığıyla kurtarmak için belirlediği bu yolu ve sorumluluğu ciddiye almanız gerekmektedir.
Üçüncü Sebep:
Hem iyi hem de kötü insanların ayartmaya girmelerinin korkunç sonuçlarını göz önüne aldığımızda, bilgeliğin bu sorumluluğu çok dikkate almamızı gerektirdiğini görüyoruz. Bu korkunç sonuçlar, birbirinden farklı iki sınıf insanın deneyimleriyle örneklenebilir:
a) Görünürde gerçek Hıristiyan olan kişiler.
Bu kişiler, Rab İsa’nın ekinci benzetmesinde “kayalık toprağa düşen tohumlar” olarak nitelendirdiği insanlardır. Bunlar, “işittikleri sözleri sevinçle kabul eden, ama kök salmadıkları için ancak bir süre inanan kişilerdir. Böyleleri sınandıkları zaman imandan dönerler”.[33] Her çağda böyle insanlar yaşamıştır. Hıristiyan yaşamına iyi bir başlangıç yapmış gibi gözükürler ancak er ya da geç bir deneme zamanında düşerler ve imanlarını bırakırlar. Bu gibi insanlar Rab İsa’nın aynı zaman da “evini kum üzerine kuran budala adama” benzediğini söylediği kişilerdir. Bu ev ne işe yarar? Bir süre için insanlara sığınak olur ancak fırtınalı bir deneme günü geldiğinde korkunç bir şekilde çöker.[34]
Yahuda’nın Rab İsa’yı üç yıl boyunca izlediğini görüyoruz. Ancak İsa’dan başka hiç kimse Yahuda ile diğer on iki arasındaki farkı göremiyordu. Bundan çok geçmemişti ki Yahuda, bir daha kalkmamak üzere ayartmaya girip, yenik düşmüştü. Dünya sevgisi onu ele geçirip, Pavlus’u yalnız bırakana dek Dimas da kendisini Elçi Pavlus’un yanında sayıyordu.[35] Bu gibi insanlar için ayartmaya girmek, sadakatsizliğe girmektir. Çoğu durumda sadakatsizlik herkesçe kolayca görülebilir; diğer durumlarda ise yargı günüde açıkça gözler önüne serilecektir.
b) Gerçekten inanan kişiler
Kutsal Kitap, gerçek kutsalların ayartmaya girmelerinin korkunç sonuçlarına ilişkin birçok örnek sunmaktadır bizlere. Bunların birkaçını belirtmekle yetinmeliyiz:
Adam: Adem, Tanrı’nın benzeyişinde, kutsal bir doğayla yaratılmıştı ve bu nedenle düşmüş bir doğanın günahlı arzularının gücü altında değildi. Fakat o bile, ayartmaya girer girmez ayartma tarafından yenilmişti. Sonuç olarak, o ve tüm insanlık kaybolup, yok olmuştu. Adem gibi ideal şartlardaki bir kişi böylesine kolay bir şekilde düşebiliyorsa, insanlığın geri kalanı için ne umut olabilir? Bizler yalnızca Şeytan’la uğraşmak zorunda değiliz (Adem’in tersine) ama Tanrı’nın laneti altındaki koca bir dünya ve düşmüş doğanın günahlı arzularıyla da boğuşmak zorundayız.
İbrahim. İmanımızın babası İbrahim de aynı ayartmaya iki kere girdi. Karısının güvenliğinden duyduğu korku onu iki kere yalan söylemeye ayarttı. Bu davranışıyla Tanrı küçük düşmüş ve şüphesiz ki İbrahim de üzüntü ve derin pişmanlık hissetmişti.[36]
Davut: Tanrı’nın “gönlüne uygun bir adam” olan Davut, başka bir kadına karşı şehvet duygularına kapılarak ayartmaya girdi. Zina ve diğer insanları da kendi günahlı planlarına alet etme günahlarına düştü. Hatta, iyi bir adamın öldürülmesine yol açan bir plan bile yaptı.
Diğer bir çokları. Nuh, Lut, Hezekiya ve Petrus gibi birçoklarının ayartılmaları ve düşüşleri bizlere ders olması için kaydedilmiştir. Ayartmaya girme sonucu kutsalların büyük acı verici günahlara ne denli kolayca düşebileceklerini gösteren kanıtlardır bunlar. Bu gibi örneklerin ışığı altında, her birimiz Tanrı’ya şu şekilde yakarsak çok iyi ederiz: “Ya Rab, böylesine örnek ve güçlü kutsallar ayartmaya girdiklerinde bu denli korkunç bir şekilde düşebiliyorlarsa, ben böyle bir günde nasıl dayanıklı olabilirim? Böylesine ayartmalara girmekten beni koru!”
Tanrı bizlere, ayartıldıklarında günaha düşen diğer birçoklarının örneğini vermiş ve bu konuda uyarılar yapmıştır. Buna rağmen bazı Hıristiyanlar cesaretle ayartmanın yolunda dururlar. Ne büyük bir budalalıktır bu!
4.
Ayartmanın gücü
Dördüncü Sebep:
|
E |
ğer zayıflıklarımızı bir düşünürsek, “uyanık durup dua etmek” sorumluluğunu neden ciddiye almamız gerektiği konusunda birçok sebep bulacağız.
Zayıflıklarımız iki açıdan görülebilir:
a) “Ayartma saatine” dayanmak için içimizde kendimizin hiçbir gücü bulunmamaktadır
Her insanın zayıflığının büyük bir kısmı, kendi gücüne duyduğu aşırı güvendir. Petrus’un kendine duyduğu güven[37] şüphesiz ki onun zayıflığıydı. Çoğu insan da aynıdır. Her nasılsa, yapmakta olduğumuz şeyleri, yapabileceğimizi düşündüğümüz kadar iyi bir şekilde yapmakta başarısız oluruz. Daha da kötüsü, günahlı arzular, yüreğimizdeki bir hain gibidir. Bizi düşmana satmaya her an hazırdır. İşte bu nedenle hiçbir zaman ayartma saatinde dimdik durabilecek güce sahip olduğumuzu düşünerek böbürlenmemeliyiz. Hiçbir zaman yapmayacağımız bazı şeyler olduğunu düşünerek gururlanabiliriz aynı zamanda. Fakat yüreğimizin, ayartma sırasında asla normal şartlardaki yüreğimizle aynı olmadığını unuturuz. Birisi sorar sormaz Rab’bini inkar edeceğini hiç düşünmemişti Petrus. Ayartma saati geldiğinde Petrus’un tüm inançları unutulmuş, Mesih’e olan tüm sevgisi geçici olarak gömülmüş ve Petrus’un korkusuyla birleşen ayartma tamamıyla onu alt etmişti.
Kendi gücümüze güvenmek öylesine sık yapılan bir hatadır ki, bu konuyu daha yakından incelemek akıllıca olacaktır. Neye güveniyoruz?
i) Genel olarak
Yüreğimize güveniyoruz. İnanlı olmayan birçok kişi temiz bir kalbi olduğunu düşünerek gururlanır fakat Kutsal Kitap şöyle demektedir, “Kötünün niyetleriyse[38] değersizdir”.[39] Ayartmanın karşısında savaştığı şey yürektir. Değersiz bir yürek güçlü bir ayartmanın karşısında nasıl durabilir? Kendi yüreğine güvenen gerçek inanlı da bundan daha iyi değildir çünkü Kutsal Kitap şöyle demektedir,
“Kendine güvenen akılsızdır”[40] Petrus gerçek bir inanlıydı ancak kendi yüreğine güvenince akılsız olduğunu kanıtladı. Kutsal Kitap aynı zamanda şöyle söyler, “Yürek her şeyden ziyade aldatıcıdır”.[41] “Her şeyden ziyade aldatıcı” olan güvenmeye cüret edebilir miyiz?
ii) Daha özel olarak
Yüreğin, ayartmaya yenilmeyecek kadar güçlü bir motivasyon içinde olduğuna güveniyoruz. Bu motivasyonlar yeterince güçlü olabilirler mi acaba? Bir kaç örneğe bakalım.
a) Bu dünyada onurlu olma aşkı
Bir kişinin yıllar boyu sürmüş olduğu sadık bir Hıristiyan yaşantısı ve tanıklığının o kişiye kazandırdığı ün ve saygı önemlidir. Bazı insanlar, ayartma saatinde dik durabilmeleri için kendilerinin yeterli bir motivasyon olduğunu düşünürler. Bu insanlar, Tanrı’nın kilisesinde kazandıkları konumu bırakmaktansa ölmeyi tercih ederler. Fakat bu bir insanı günaha düşmekten koruyacak kadar güçlü bir motivasyon değildir. Bunun ne Yahuda’ya ne de İmeneyus ve Filitus’a bir yararı olmuştur.[42] Bu nedenle, ne de bir başkasının günaha düşmesini engelleyebilecektir.
b) Utanç, kayıp ya da eleştirilme[43] korkusu
Bazı insanlar kendilerine ya da Mesih’in ismine kötü söz söylenmesi korkusunun ayartma saatinde güçlü olabilmek için yalnız başına yeterince güçlü bir motivasyon olduğu konusunda çok emindirler. Bu sadece açık ve görünür günahları içeren ayartmalar için geçerli olabilir. Bu gibi bir motivasyona güvenenler çok geçmeden ayartma saati geldiğinde bu düşüncenin sahip olduğunu düşündükleri güce sahip olmadığını anlayacaklardır.
c) Sızlayan bir vicdan ve cehennem korkusu
Yara almış bir vicdan ve cehenneme gitme korkuları, sıkça düşünmemiz gereken şeylerdir. Fakat bu korkular kendi başlarına ayartma saatinde dim dik duracağımızın teminatını vermezler. Bu düşüncelerin bizlere neden yarar sağlayamayacakları konusunda en az üç sebep gösterebiliriz:
i) Bazen bir kişinin korumak istediği vicdan huzuru, sahte bir huzurdur. Davut, Batşeba’yla günah işledikten sonra Natan peygamber gelinceye dek huzurluydu. Fakat sahte bir huzurdu bu. Sahte bir huzur yargı gününde nasıl faydasız olacaksa, ayartma saatinde de işe yaramaz olduğu ortaya çıkacaktır.
ii) Gerçek vicdan huzuru çok değerlidir. Ancak bu da tek başına kişiyi ayartma saatinde koruyamayacaktır. Bunun sebebi ise, aldatıcı olan yürek, neden vicdanın daima huzurlu olmasının önemli olmadığı konusunda farklı çekici sebepler üretecektir. Buna iki örnek şu şekilde olabilir: “Diğer inanlılar da düştü fakat tekrar huzur buldular”. Ve, “Huzurumu yitirsem bile tekrar kazanabilirim”. Ayartma saati geldiğinde bu ve bunun gibi birçok farklı düşünceler canın huzurunu yitirmesine sebep olacak derecede onu yoracaktır.
iii) Vicdanımızı huzurlu tutma arzusunun, ayartma saatinde bizi korumak için yeterli olacağını düşünmek, yalnızca bir miğfer giydiği için savaş sırasında yaralanmayacağına inanan bir asker olmak gibidir. Vicdan huzuru ayartmayı alt etmek için gerekli olan kalkanın bir parçasıdır. Ancak kullanılan tek kalkan buysa, ayartma çok geçmeden açıkta, korunmasız bir hedef bulacaktır.
d) Tanrı’ya karşı günah işlemenin kötülüğü
Tanrı’ya karşı günah işlemenin ne denli kötü olduğunun bilincinde olabilirsiniz. Bu da, ayartma saatine karşı çok güçlü bir korunma yolu gibi gözükmektedir. Kurtuluşumun Tanrısına karşı nasıl günah işlerim? Benim için ölen Kurtarıcım İsa’ya nasıl zarar verebilirim? Yine söylemek gerekirse bu korunma yolu, ayartma saatinde yeterince faydalı olmayacaktır. Bu düşünüşün yalnız başına bizleri başarısızlığa uğratacağı her günün getirdiği üzücü kanıtlarla ispatlanmaktadır. Tanrı çocuklarından birinin her günaha düşüşünde, ayartma bu korumayı yenmiş olur.
Şu ana dek zayıflığı, güç eksikliği yönünden ele aldık. Şimdi ise aşağıdakiler açısından inceleyelim:
a) Ayartmanın, düşünceyi karartma gücü
İçki, bir insanın yargısını etkiler.[44] Aynı şekilde ayartma da kişinin düşünüşünü engelleme, felç etme gücüne sahiptir. Mesih’in yüceliğini bildiren müjdenin ışığı imansızların üzerine doğmasın diye bu çağın ilahı onların zihinlerini kör etmiştir.[45] Buna çok benzer bir şekilde ayartma da bir insanın anlayış ve yargı kabiliyetini ortadan kaldırır. Ayartma, bu gücü bir çok farklı yollarla ortaya koyar ancak biz yalnızca en çok rastlanan üçünü inceleyeceğiz:
i) Ayartma, kişinin hayal gücünü ve düşünüşünü öylesine güçlü bir şekilde hakimiyeti altına alabilir ki, kişi ondan başka hiçbir şey düşünemez olur. Bir kimse ayartıldığında, kişiye rahatlama sağlayabilecek başka birçok seçenek bulunur fakat ayartma öylesine kuvvetlidir ki kişinin aklını ve hayal gücünü kontrolü altına alır. Kendisini kurtarabilecek olan şeyler üzerinde düşünemez. Bir problemin kıskacındaki bir adama benzer. Problemden kurtulmanın birçok yolu vardır fakat problemin kendisiyle öylesine uğraşmaktadır ki var olan tüm olası sonuçlara karşı kör olur.
ii) Ayartma, kişinin aklını karıştırmak için arzularını ve duygularını kullanır ve berrak bir şekilde düşünmesini engeller. Bir kimse arzularının ve duygularının, kendi düşünüşünü etkilemesine izin verdiğinde, berrak bir şekilde düşünmeyi bırakacaktır. Ayartma kişinin arzularını ve duygularını öylesine zincire vuracaktır ki artık bu kişi mantığının kontrolünü kaybedecektir. Belirli bir ayartmaya girmeden önce, belirli bir davranışın yanlış olduğunu çok açıkça görebilir. Fakat ayartma gelip, onun arzuları ve duygularını etkilemeye başladığında artık açık bir zihinle düşünemez hale gelir. Çok geçmeden kendi günahlı davranışlarına bahane bulmaya başlayacaktır.
iii) Ayartma, kişinin yüreğindeki kötü arzuları öylesine kışkırtacaktır ki, bu arzular kişinin düşünüşüne hükmetmeye başlayacaktır. Günahlı arzu ateş gibidir. Ayartma ise onun parlamasına ve kontrolden çıkmasına neden olacak benzin gibidir. Kişinin aklı, çoğu zaman yapmak istediklerinin sonuçlarını kendisine hatırlatarak günahlı arzularını kontrol altında tutmaya ikna eder. Hiç kimse günahlı bir arzunun, ona uygun bir ayartmayla karşılaşıncaya ne denli vahşi ve güçlü olduğunu bilemez. İnsanın en iyisi bile içindeki günahlı bir arzunun uygun bir ayartma karşısında sergileyeceği güç karşısında şaşırıp, korkabilir. Petrus’un korkusunun onu ne kadar çabuk Rab’bini inkar etmeye yönelttiğini bir düşünün. Böylesine güçlü bir düşman karşısında bulunurken, kendinizi Petrus’dan daha güçlü görmeye cüret edebilir misiniz?
b) Toplu ayartmanın gücü
Esinleme 3:10’da Rab “yeryüzünde yaşayanları denemek için bütün dünyanın üzerine gelecek olan” bir ayartmadan (deneme saatinden) söz etmektedir. Bu ayartma saati, o zamanda Hıristiyan olduklarını gelişigüzel söyleyenleri denemek için gelmişti. Şeytan kükreyen bir aslan gibi onlara acı çektirmek ve ışık meleği görünümüne bürünerek insanları yanlış yola çekmek için gelmişti. Bu tür bir denemeyi üç açıdan incelemeliyiz:
i) Bu tür bir deneme Tanrı’dan gelen bir yargıdır. Tanrı’nın bunu yapmakta iki amacı vardır.
Birincisi, müjdeye değer vermeyen dünyanın cezalandırılmasıdır. İkincisi ise Hıristiyan olduklarını söyleyen ancak olmayan insanların yargılanmasıdır. Bu demektir ki, gelen denemenin Tanrı’nın amaçlarını yerine getirmesi için özel bir gücü bulunmaktadır. Kutsal Kitap, “gerçeği sevmeye ve böylece kurtulmaya yanaşmayan”, gerçeğe inanmayıp kötülükte sevinen insanlardan söz etmektedir. Onları cezalandırmak için, “Tanrı, yalana inanmaları için onların üzerine yanıltıcı bir güç gönderiyor”.[46] Tanrı o günden bu yana değişmedi. Kutsal kudretinde halen benzer denemeler göndermektedir ve bunlar hiçbir zaman boşa gitmeyecektir. Tanrı, arzuladığı amacı gerçekleştirmesi için ona güç vermektedir.
ii) Bu tür bir deneme, tanrısal olmalarıyla bilinen diğer Hıristiyanların örneklerini izlemeyi içerir.
Giderek artan kötülük zamanında, Tanrı halkı arasındaki genel kutsallık standardı düşecektir. Bu düşüş, bir kaç Hıristiyanın dikkatsiz, dünyasal ve Hıristiyan sorumluluklarına karşı ihmalkar olmaya başlamalarıyla kendini gösterir. Bu inanlılar, eski yollarını sorgulamaya başlarla ve kendi günahlı arzuları ardından gitmekte kendilerini özgür hissederler. Başlangıçta diğer inanlılar bu gibi kişileri suçlayacak hatta azarlayacaklardır. Fakat çok geçmeden, bir çoğu bu bir kaç kişinin örneğine uymaya başlayacaklardır. Yine çok geçmeden, tanrısal olan bir kaç kişi bulmak zor olacaktır.
“Azıcık maya tüm hamuru kabartır”[47] prensibi ciddiye alınmalıdır. Gereken tek şey, ruhsal düşüşlerine devam eden ve bunu diğerlerine haklı göstermeye çalışan bir kaç etkili inanlıdır. Çok geçmeden büyü bir kalabalık bunların örneği ardınca gidecektir. Kötülük yapmak için büyük kalabalıkları takip etmek, doğru olanı savunmaktan daha kolaydır. Aynı prensip, yanlış öğreti konusunda da geçerlidir. Kilisenin tüm doktrinsel görüşünü değiştirmek için gereken şey nedir? Yanlış öğretiyi sürekli ortaya koyan ve bunu haklı gösteren bir kaç inanlı yeterlidir bunu yapmak için. Koca bir kalabalığın bunu izlemeye başlaması çok fazla zaman almayacaktır.
Diğer insanların örneklerini takip etme ayartmasının gücünü ne kadar da az sayıda Hıristiyan farkındadır! Her çağda, Hıristiyanlar tanrısal insanlara değil Tanrı’nın Sözü’ne güvenmeyi öğrenmelidirler. Eğer alçakgönüllü ise, tanrısallıklarıyla bilinen kişilerin düşünce ve uygulamalarını ciddi bir şekilde göz önüne almalıyız. Ancak eğer düşünce ve uygulamaları Tanrı Sözü’ne aykırıysa, bu kişilerin örneği ardından gitmek gerekli değildir.
iii) Bu tür bir ayartma, çoğu zaman kötülük içindeki büyük bir kalabalığın ardınca gitmeyi içerir.
Bir önceki noktada, tanrısallıklarıyla tanınan kişileri takip etmeye ilişkin çok güçlü bir ayartmanın olduğunu belirtmiştik. Buna ek olarak, kötülüğe sürükleyen bu liderler, sundukları örneğin ya da sahip oldukları düşüncelerin neden iyi ve doğru olduğu konusunda görünürde iyi sebepler sunarlar. Kendiniz için düşünmeye hazır mısınız? Yoksa başkalarının sizin yerinize düşünmesine izin mi veriyorsunuz? Eğer öyleyse, diğer insanların vardıkları yanlış sonuçlar sizleri kolayca saptıracaktır.
Örneğin Yeni Antlaşma’nın, Mesih aracılığıyla Hıristiyanlara verilen özgürlük konusunda şüphesiz ki çok açık bir öğretisi bulunmaktadır. Üzücüdür ki, bazılarının bu öğretiyi saptırması pek zor olmamıştır. Yavaş yavaş ancak emin bir şekilde Tanrı’nın kutsal yasasının kalkanları kaldırılmış ve Hıristiyan özgürlüğü günaha işlemek için bahane durumuna getirilmiştir. Eğer Hıristiyanlar bunun nerelere varacağını daha başından görebilselerdi, bundan büyük korkuyla kaçarlardı.
Bu öğretmenlerden bazıları da belki öğretilerinin kendilerini nereye götürdüğünden haberiz olabilirler. Başlangıçta, gerçekten sapış küçük ve önemsiz gözükür. Farkına varmadan, öğretmenler ve öğrenciler gerçekten gittikçe uzaklaşırlar, ta ki “Tanrı’yla ilgili gerçeğin yerine yalanı”[48] koyana dek. Örneğin günümüzde Kutsal Kitabın eşcinsel ilişkilere verdiği yargıyı hafifletmeye hatta kaldırmaya hazır birçok gerçek Hıristiyan bulunmaktadır. Bu, bahsettiğimiz prensibin günümüzden verilmiş bir örneğidir.
c) Kişisel ayartmanın gücü
Kişiyi etkileyen ayartmanın gücünü, ayrıntılı olarak “Ayartmanın düşünyacı karartma gücü” başlığı altında incelemiştik. Şimdi ise buna iki nokta daha ekleyeceğiz:
İlk olarak:
“Deneme saati” neden bu kadar güçlüdür? Ayartıldığımızda, çalışmakta olan iki güç bulunmaktadır. Bunlardan biri, bizim dışımızda çalışan ayartmanın gücüdür. Diğeri ise yüreğimizin günahlı arzusudur. “Ayartma saatinde” bu güçler birleşir ve birbirlerini güçlendirirler. Ayartma yüzünden günahlı arzularımız daha da güç kazanıp, yoğunlaşır; günahlı arzularımız daha da güçlendiğinden düşmemize neden olan ayartma gücü de daha da kuvvet kazanır.
Hıristiyanlar da dahil olmak üzere, çeşitli günahlı davranışlarda bulunabileceklerini kesinlikle düşünmeye kişiler bulunmaktadır. Bu kişiler, şu anda o günahların içinde yaşamaktadırlar ve bundan çok az utanç ya da pişmanlık duymamaktadırlar. Böyle bir şey nasıl oldu? Bu süreci klasik bir örnekle açıklayabiliriz: Hıristiyan bir evliliğin zina nedeniyle sona ermesi. Bu insanlar evlendiklerinde büyük içtenlikle birbirlerine sadık kalmayı arzulamışlardır. Ancak çevremizde her an zina görmekteyiz, Hıristiyanların arasında bile. Böyle bir şey nasıl olmaktadır?
Cevap, ayartmanın gücünün zina yapmak için günahlı arzuya güç vermesi prensibinde yatmaktadır. Günahlı arzu güçlendirildikçe, ayartmanın gücü de artar ta ki ikisinin birleşen gücü kişiyi zina günahını işlemeye ikna edene kadar. Bu ani bir oluş değildir. Esas günahın işlenmesinden yıllar önce başlayan bir süreç söz konusudur burada. Genellikle bu süreç şu şekilde ilerlemektedir. Evlendikten birkaç yıl sonra eşlerden biri sadakatsiz olma yönünde bir ayartma ile karşılaşır. Bu ayartma, yürekte zaten hazır bulunan günahlı bir arzuya çekici geldiğinden bir karşılık alır.
İlk ayartma, her ne kadar bir tür cevap alsa da, can bunu kısmen reddeder. Belki de kişi, böyle bir şeyi düşündüğü için bile şok olabilir. Ayartmaya karşı direnilir. Ancak, her ne kadar ayartma bir direnişle karşılaşmış olsa da canın içine girmiştir ve bu günahı işlemek üzere yürekteki günahlı arzuyu güçlendirme işine başlamıştır. Ayartma, bu arzuyu farklı yollarla besler. Ve arzu gittikçe güçlenir. Sonuç olarak, esas ayartmanın gücü artar. Belirli bir süre sonra bu günahlı arzu öylesine güçlenmiştir ki bu günahı işlemek için ihtiyacı olan tek şey uygun bir ortamdır.
Ayartmaya direnmenin yalnızca tek bir tatminkar yolu vardır. O da, ayartmanın güçlendirmeyi amaçladığı günahlı arzulara direk olarak müdahale etmektir. Her hangi bir günahlı arzumuz olduğunu anladığımız anda, ister başkasının malına göz dikmek olsun, ister gurur, dünyasallık, ahlaksızlık ya da başka bir şey olsun, o günahlı arzuyu öldürmeye çalışmalıyız. Seçim şudur: ya günahlı arzu ya da can ölecek.
İkinci olarak:
Ayartmanın yalnızca canı değil, ama ilgisini çekmeye çalıştığı günahlı arzuyu da etkilediğini göz önüne almalıyız. Bunu, bir az önce verdiğimiz örneğe geri dönerek açıklayabiliriz. Ayartma Hıristiyan kişiye ilk geldiğinde, kişinin mantığı bu ayartmaya karşı direnilmesi gerektiğini söyleyecektir. Fakat ayartma kişinin canına girdiği andan itibaren, kişinin düşünüşü üzerinde de çalışmaya başlayacaktır. Mantık ve düşünüş, vicdan tarafından yönetilip, ayartmaya karşı çıkmalıdır. Ne var ki, vicdan yerine arzular ile yönlendirilir ve ayartmanın sunduklarını arzular. Günahlı arzu güçlenmeye devam ettikçe, o ya da bu şekilde canın tümünü de beraberinde götürecektir.
Tekrar belirtmek gerekirse, burada bir süreç görmekteyiz. İlk olarak, vicdanın sesiyle yönlendirilen düşünüş ayartmaya karşı çıkar. Ayartma cana girdikten itibaren, düşünüş giderek ayartmanın lehine işlemeye başlar. Ve çok geçmeden, daha önceleri bu günahı düşünemeyen mantık, yavaş yavaş fakat kesin adımlarla bu günahın getirebileceği zevki düşünmeye başlar. Düşünüş, adım adım bu günahın getirdiği korkuyu ortadan kaldırmaya başlar. Sonunda, bir zamanlar hayal bile edemediği günahı teşvik etmeye ve haklı çıkarmaya başlar düşünüş. Ayartmanın, insan düşünüşünü kendi amaçlarına yönelik kullanmak için ne kadar eğip, bükebileceğini düşünmek ürkütücüdür.
Kendi yaşadıklarınızdan ders alın
Her zaman kendimizin ve başkalarının deneyimlerinden ders almalıyız. Ayartma konusundaki geçmiş deneyimleriniz size ne öğretiyor? Vicdanınızı kirlettiğini, esenliğinizi bozduğunu ya da yok ettiğini, sizi güçsüzleştirdiğini ve Tanrı’nın gülümsemesinin sizden saklanmasına yol açtığını öğretmedi mi? Belki de ayartma, sizi belirli bir günahlı arzuya boyun eğme konusunda ikna edemedi. O zamanda bile, kirli izlerini canınızın üzerinde bırakıp, size birçok eziyet çektirmedi mi? Ayartmalardan nadiren ya da hiçbir zaman ruhsal kayıp vermeden çıkamadığımızı hepimiz itiraf ederiz. Eğer yaşadıklarınız bunlar ise, kendinizin bilerek ve isteyerek ayartma tarafından tuzağa düşürülmenize hiç izin verebilir misiniz? Eğer ayartmadan özgür olmanın sevincini yaşıyorsanız, dikkatli olun ki tekrar ayartmaya girip, daha kötü bir duruma düşmeyesiniz.
Şeytan’ın insanı ayartmadaki amacı her zaman aynıdır. Her ayartmanın en ana amacı Tanrı’yı aşağılamak ve canlarımızı yıkıma uğratmaktır. Ayartmanın ne amaçla var olduğunu bile bile onu hafife almaya yahut onunla oynamaya cüret edebilir misiniz? Ayartmanın hem size hem de Tanrı’ya ne yapmaya çalıştığına gerçekten inanıyor musunuz? Öyleyse, Tanrı’ya olan şükranınız, Şeytan’ın ayartma aracılığıyla amaçladığı şeyleri bozmak için Tanrı’nın sizlere sağladığı araçları kullanmanızı gerektirir.
5.
Tüm bu çaba gerçekten de gerekli mi?
|
H |
ıristiyanların büyük bir içtenlikle ayartmadan uzak durmaya çalışmaları gerektiği konusunda birçok neden ortaya koyduk. Bunun bizlerin Hıristiyan sorumluluğu olduğu herkesçe açık olarak görülmelidir. Fakat, bazı kişiler burada belirttiğimiz görüşün önemini geçersiz kılmaya yönelik karşı fikirler belirtmektedirler.
Birinci itiraz:
“Çeşitli denemelerle yüz yüze geldiğiniz zaman bunu sevinçle karşılayın”[49] şeklinde bir buyruk verilmektedir. Öyleyse neden ayartmadan uzak durmak için elimizden geleni yapalım? Bu sorunun iki cevabı bulunmaktadır.
a) Yakup burada içine düştüğümüz ayartma karşısında sevinçli olun demiyor. Ne de ayartmalardan uzak durmak için kişinin elinden geleni yapmasının yanlış bir şey olduğunu söylüyor burada. Söylediği şey şudur: Tanrı’nın kudreti kapsamında bazen denemelerle yüzleşmek zorunda kalırız. Bu gibi zamanlarda sevinmeliyiz, ancak ayartmanın kendisi için değil, Tanrı’nın bizleri bu ayartmayla karşı karşıya bırakmasının arkasındaki amacı konusunda sevinmeliyiz.[50]
b) Bu bölümün başında da söylediğimiz gibi Kutsal Kitap “ayartma” kelimesini iki anlamda kullanmaktadır. Yakup’un kendisi de bu kelimeyi iki anlamda kullanıyor.[51] Birinci anlamda denemeyi Tanrı kullanmaktadır ve iyi bir amaç içindir. İkinci anlamda ise günaha ikna etmeye çalışma söz konusudur. Sadece Şeytan bu yolu kullanır. Şeytan tarafından günah işlemek üzere ayartıldığı için kimse sevinemez çünkü bu ayartmanın amacı tamamıyla kötüdür. Denemeleri ise Tanrı bizim iyiliğimiz için tasarlar. Bu da Şeytan’a bizi günaha düşürmeye ayartmak için bir fırsat verebilir. Bu deneme karşısında sevinçli olmalıyız ancak ondan kaynaklanabilecek her türlü günahtan kaçınmalıyız.[52]
İkinci itiraz:
İsa Mesih’in kendisi denenmişti. Öyleyse bizlerin denenmesi nasıl kötü olabilir? Buna ek olarak İbraniler 2:17,18 bu deneyimin faydalı olduğunu çünkü İsa’nın merhametli bir kahin olmasını sağladığını belirtmektedir.
Cevap:
İsa Mesih’in sınandığı doğrudur ancak eşit derecede doğru olan bir şey vardır ki o da bu ayartmanın bilerek peşinden gitmediğidir. İsa, bunu yapmanın Rab’bi “sınamak”[53] olduğunu söyledi. Ayartmayla çarpıştı ancak günahı bilmedi. Asla günah işlemedi. Bu dünyanın egemeni Mesih’e geldiğinde onun Mesih “üzerinde hiçbir yetkisi yoktu”.[54] Ancak biz çok farklıyız. Şeytan’ın bizim içimizde sahip olduğu bir şey var: onun müttefiki olan günahlı arzularımız. Bizler asla ayartmadan Mesih gibi saf ve lekesiz bir şekilde çıkamayız. Ayartmadan bütünüyle kaçmamız imkansızdır ancak onun tarafından tuzağa düşürülmemek ve kirletilmemek için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız.
Üçüncü itiraz:
Tanrı bizleri ayartma sırasında koruyacağına dair söz verdi.[55] Öyleyse neden ayartmaya girmemek için elimizden geleni yapalım.
Cevap:
Tanrı bizlere gerçektende değerli vaatler vermiştir. Bu vaatler, ayartmaya karşı verdiğimiz mücadelede bizleri teşvik etmek içindir. Bu vaatleri ayartmaya karşı savaşmamak için bir bahane olarak kullanmak, Tanrı’nın verdiği bu sözleri çarpıtmak olur. 1. Korintliler 10:13’deki vaade dikkatlice bakın. “Ayakta durduğunu sanan dikkat etsin, düşmesin” buyruğunu izlemektedir o vaat.
a) Eğer ayartmaya bilinçli olarak, yahut sorumluluğumuzu ihmal edip bu şekilde ayartmaya girersek, bu vaat bizim için değildir. Bu vaat, ayartmaya girmemek için gösterdiği tüm çabalara rağmen bunda başarısız olanlar içindir. Bu ayrım gözetmeyen bir vaat değildir. Şeytan’ın Rab İsa’yı ayartmaya çalıştığı zaman kullandığı bir yöntem, Kutsal Yazıları çarpıtarak, “gideceğin her yerde”[56] ifadesini atlayıp[57], O’nu tuzağa düşürerek günah işlemesini sağlamaktı. Bu ifade çok önemlidir. Ancak İsa buna kanmamıştı, çünkü bu kurtarış vaadi Tanrı’nın yollarında yürüyen kişiler içindi. Şeytan’ı dinlemenin Tanrı’nın yollarından biri olmadığını da biliyordu. Eğer bile bile ayartmanın yolunda gidiyorsak, Tanrı’nın yollarından ayrılıyoruz. Tanrı’nın vaatleri, O’nu izlemeyenler için değil, O’nun yollarında yürüyenler içindir.
b) Tanrı’nın çocuklarından biri olan kişi bilir ki Tanrı’nın lütfu onu Tanrı’dan uzaklaşmaktan korumak için yeterlidir. Asla yok olmayacağını[58] bilir. Ancak bunun bilincinde olmak onu ayartma karşısında dikkatsiz olmaya teşvik etmez. Bir Hıristiyan, ayartmaya düşmesi durumunda Tanrı’nın uğrayacağı aşağılanma, müjdenin isminin lekelenmesi ve kendi canı üzerine düşecek karanlık karşısında titreyecektir. Aynı şekilde sadece cehennem korkusundan ötürü ayartmadan uzak duran kişi ise cehenneme farkında olduğundan çok daha yakındır.
c) Sizi lanetlemeyeceğini bildiğiniz için ayartmaya girmek “Tanrı’nın lütfu çoğalsın diye günah işlemeye devam”[59] etmekle aynı şeydir. Çok büyük paralar ödeyerek çok pahalı bir mal alan bir gemi sahibini düşünün. Kendisinin kıyıya yüzebileceğini bildiği için gemisini bile bile kayalara yöneltip, parçalasaydı bu adam bir ahmak olurdu. Bir Hıristiyanların sadece pahalı eşyadan çok daha değerli hazineleri bulunmaktadır. Bizler rahatlık, esenlik ve sevinç sahibiyiz; Tanrı’ya yücelik ve müjdeye onur getirebiliriz. Sonuçta canlarımızın kurtulacağını bildiğimizden tüm bunları kaybetme riskine girmek daha da büyük bir çılgınlıktır.
6.
Ayartılma sürecine giriş – belirtiler
|
E |
ğer bir kişi ayartmaya girmeyi önlemek istiyorsa, bu gibi bir deneyimin belirtilerinin ne olduğunu bilmelidir.
1) Artık çok geç olduğu ve günah
işlendiği zaman.
Bu zaten bariz olanı tekrar söylemek gibi gözükebilir ancak yeniden belirtilmelidir. Her ne zaman bir kişi günaha düşerse, bu günaha, ayartmaya girme yoluyla geldiğinden emin olabilir. Tüm günahlar ayartmadan kaynaklanır. Ayartma olmadan günah olamaz.[60] Çoğu kimse günaha yenildiğinde tövbe eder ancak ayartmanın bu günahın sebebi olduğunu anlamakta başarısız olurlar. Eğer günahı yenmek istiyorsanız, sizi o günaha çeken ya da ayartan şeyin ne olduğunu belirleyip, o ayartmadan uzak durmayı amaçlamanız gerekmektedir. Ayartma köktür ve günah ise ayartmanın acı meyvesidir. Çoğu kimse günahlarının bilincinde olmalarına rağmen bunların kökündeki ayartmaların farkında değildirler. Bu gibi insanlar acı günah meyvesinden hoşlanmazlar fakat zehirli ayartma kökünden uzak durmak için de hiçbir önlem almazlar. Hiç kimse ilk önce ayartmaya girmeden, aniden günaha düşmez.
Bazı kimselerin arkadaşlıkları neredeyse kesinlikle günahlı düşüncelere, sözlere ya da davranışlara yol açabilir,[61] ancak bu kişilerin beraberliğinde hoş vakit geçirerek zevk duyup, daha sonra bu beraberlikten doğan günah konusunda pişmanlık duyup, üzülmek de mümkündür. Belirli amaçlar ya da arzular da[62] aynı etkiyi yaratabilir. Fakat insanlar aynı zamanda bunlardan doğan günahlar konusunda hiçbir üzüntü duymadan bu amaç ve arzuların ardınca gidebilirle de.
2) Ayartmanın gücü
Birinci bölümde de söylediğimiz gibi ayartmaların çeşitli seviyeleri bulunmaktadır. Ayartma vahşileştiğinde, ya da canı rahat bırakmaksızın sürekli tekrarlandığında, ayartmaya girdiğimizden emin olabiliriz. Bir kimsenin günahlı arzuları, dışsal bir ayartma olmaksızın o kimseyi günah işlemeye yönlendirebilir[63] ancak bu olay, ayartmaya girmek ile aynı şey değildir.
Günahlı arzular, denize akan ırmaklara benzer ve ayartma ise bu ırmakların üzerinde esen güçlü bir rüzgar gibidir. Bunun gibi bir ırmak ve bu ırmağın sularına bırakılan boş bir kayık düşünün. Er ya da geç, ırmağın yönüne ve akış hızına göre bu kayık denize ulaşacaktır. Aynı şekilde bir kişinin günahlı arzuları er ya da geç (Tanrı’nın kurtarıcı lütfundan ayrı olarak) bu kişiyi yok oluşunun ebedi denizine taşıyacaktır. Örneğimize geri dönelim. Irmaktaki kayık üzerine güçlü rüzgarların estiğini varsayalım. Bu kayık sonunda parçalanıp deniz tarafından yutulana dek ırmağın her iki kıyısına ve her kayaya durmadan vahşice çarpacaktır.
Bu örnek bizlere günahlı insana ilişkin iki örnek vermektedir. Birincisi, günahlı arzularının ırmağında kendi ebedi yok oluşunun denizine yavaş yavaş sürüklenen bir adamdır. İkincisi ise ayartmanın güçlü rüzgarlarının içinde bulunan bir kişiyi simgeler. Rüzgar, kişiyi bir günah diğerine savurarak, paramparça olmuş bir halde yok oluşunun ebedi denizine ulaştırır.
Bu örneğin doğruluğu ebedi mahvoluştan korunan ancak ayartmaya girip, büyük bir utançla düşen kutsalların yaşamlarından da görülebilir. Hizkiya’nın içinde sürekli bir gurur kökü bulunmaktaydı (Tanrı’nın lütfu olmasaydı bu günahlı arzu onun lanetlenmesine neden olacaktı). Ancak bu gururu, Babil kralının elçilerinin gelmesine kadar Hizkiya’nın tüm hazinelerini ortaya koyup gösteriş yapmasını sağlayamadı.[64] Bu aynı günahlı gurur kökü Davut’ta da görülebilir. Yıllar boyu halkını sayma arzusuna karşı direnmişti fakat Şeytan kalkıp bunu yapması için onu kışkırttığında bu günahlı arzuya yenik düştü.[65] Benzer örnekler İbrahim, Yunus ve Petrus gibilerinin yaşamlarında da görülebilir. Yahuda İskaryot, hiçbir zaman kutsallardan biri olmayan bir kişinin çok ürkütücü bir örneğidir. Yahuda baştan beri açgözlüydü[66] ancak Şeytan onun içine girene dek efendisini ele vererek bu günahlı arzusunu tatmin etmeye çalışmadı.
Hepimizin günahlı arzuları bulunmaktadır. Bazen bunların tatmin olması için gerekli fırsatlar orataya çıkar. Bu olduğunda, ayartmaya girmiş bulunuruz.
3) İçinde bulunduğumuz ayartmaya
karşı tavrımız
Kişi, her hangi bir günah arzunun uyandırıldığını fark etmeden ayartmaya girebilir. Kişinin yüreğinin gizlice bir ayartmayı sevmeye başlaması, bunu beslemesi ve farklı yollarla büyümesi için fırsatlar sunması fakat tüm bunları yaparken bariz olan günahı işlememesi buna örnek olarak gösterilebilir.
Bu çok sinsi bir ayartmadır. Bir örnek bunu anlamamıza yardımcı olacaktır. Bir adam tanrısallığı, bilgeliği ve öğrenme yeteneği, vb. kendi içlerinde iyi olan özellikleriyle çevresinde tanınmaya başlıyor. İnsanlar bu adamı övmeye başlıyor ve o da bundan hoşlanmaya başlıyor. Gururu ve arzuları bundan etkileniyor ve artık armağanlarını ve kendisine verilen lütufları geliştirmek amacıyla büyük çabalar sarf ediyor. Ancak bunları yapmaktaki motivasyonu, ya da amacı hatalıdır; kendi imajını ve konumunu geliştirmeye çalışmaktadır. Ayartmaya girmektedir. Eğer bunun farkına varıp, gerektiği şekilde davranmazsa, bu sinsi ayartma çok geçmeden onu iyi bir ün ve imaj peşinden koşma gibi günahlı bir arzunun kölesi yapacaktır.
Yehu, bu gibi bir kişi için Eski Antlaşma’da geçen iyi bir örnektir. Yehu, gayretiyle tanınmaya başladığını fark etmiştir. İyi ve kutsal bir adam olan Yonadab, Yehu ile tanışır. “Sahip olduğum ünü daha da fazlalaştırmak için çok iyi bir fırsat bu” diye düşünür Yehu. Böylece Yonadab’ı çağırır ve büyük bir gayretle çalışmaya koyulur. Yehu’nun yaptıkları, kendi içlerinde iyi şeylerdi ancak amacı iyi değildi. Kendi arzularının peşinden gidiyordu. Denenmeye girmişti.
Özellikle Rab’bin hizmetinde olanlar ve müjdeyi vaaz edenler bu tür sinsi bir ayartmaya açık kimselerdir. Bu tür bir hizmet, iyi bir ün ve insanların saygısını kazanmak için harcanan çabaya kolayca dönüşebilir. Kişinin genel yeteneği, sadeliği, sadakati, cesareti, başarısı, vb. şeylerin hepsi sahip olduğu imajı geliştirmeye yönelik kullanılabilir. Gizliden gizliye ayartmadan hoşlanmaya mı başlıyoruz? Bazı iyi şeyleri bazı yanlış amaçlarla mı yapmaya başladık? Öyleyse ayartmaya girmekteyiz.
4) Kişinin günahlı arzuları ile ayartma
bir araya geldiğinde
Bir kimse her ne zaman, günahlı arzularının tatmin edilmesi için kendisini uygun bir durumun içinde buluyor ve kendisinin de bu fırsatı olabildiğince iyi bir şekilde değerlendirmeye teşvik edildiğini hissediyorsa ayartmaya girmiş demektir. Kişinin tuzağa düşüp sıkışmaksızın, günahlı arzularına en uygun fırsatların sağlanması imkansızdır. Babil kralının elçileri ziyaret etmeye geldiğinde Hizkiya’nın gururu onu ayartmaya düşürmüştü. Hazael de Suriye kralı olduğunda[67] acımasızlığı ve arzuları İsrail’e karşı büyük bir öfkeyle yanıp tutuşmasına neden oldu. Kahinler gümüş paralarıyla geldiklerinde, Yahuda’nın açgözlülüğü efendisini satmasını sağlamak üzere hemen uyanmaya başlamıştı.[68]
Yanıcı maddeler ateşten uzak tutulmalıdır. Aynı şekilde günahlı arzularımızı uyandıracak şeylerden uzak durmamız gerekmektedir. Bazı insanlar yılanlarla oynayıp sokulmayacaklarını, ıslak boyaya dokunup ellerinin boya olmayacağını, ateşle oynayıp yanmayacaklarını zannederler. Çalıştığınız işiniz, yaşam tarzınız ya da çalıştığınız işyeri günahlı arzularınızı tatmin etmenizi sağlayacak fırsatlar sağlıyor mu? Öyleyse, ayartmaya girdiniz. Nasıl çıkacağınızı yalnız Allah bilir!
5) Kişinin canının zayıflığı, kişinin
ayartmaya girdiğini gösterir
Fiziksel sağlığı zayıf olan bir kimse nasıl daha çabuk hastalanabilirse, ruhsal sağlığı zayıf olan bir kişinin de ayartma karşısında düşme olasılığı daha fazladır. Daha kesin konuşmak gerekirse, bir kimsenin ruhsal yaşantısı zayıfladığında, o kimse ayartmaya girmiştir. Girdiği ayartmanın tam olarak ne olduğu konusunda tamamen bilgisiz olabilir. Ancak, sonunda çekeceği acı ve üzüntülerle bunun ne olduğunu anlaması uzun sürmeyecektir. Ayartmaya bu tür girişleri önceden fark edebilmemiz için kişinin ruhsal yaşamının ne şekillerle zayıfladığını göz önüne almamız gerekmektedir. Hıristiyan sorumluluklarını ya görmezden gelmek ya da kişisel olarak yerine getirmeyi ihmal etmek ruhsal yaşantının zayıflamasına yol açar. Bir kimse bu sorumlulukları umursamadığında yahut bunları baştan sağma, dikkatsizce ve ruhsuz bir şekilde[69] yapmakla yetindiği zaman, bu kişi ruhsal olarak güçsüzleşmeye başlamıştır.
Şu çok kesin bir kuraldır: Eğer bir Hıristiyan, Rab’be soğuk, ihmalkar yahut kuralcı bir yürekle tapınmaya başlarsa, o kişinin yüreğinde belirli bir tür ayartma işlemeye başlamıştır. Dünya sevgisi, ya da gurur, ya da kirlilik, ya da bencillik, ya da iftira ve kıskançlık, veya başka bir şey bu kişinin ruhu üzerinde hükmetmektedir. Hoşea’nın sözlerini kullanmak gerekirse, “saçına da ak düştü, ve o bilmiyor”.[70] Bir Hıristiyanın, Hıristiyan tapınmasının dua, Söz’ün okunması ve vaaz edilmesi gibi uygulamalarının hepsini en azından vicdanını rahatlatmak için yapıp, yine de soğuk ve etkilenmemiş bir yüreği olmasının mümkün olduğunu anlamak önemlidir. Gerçek yaşam, bu sorumlulukların yerine getirilmesinde yatmaz. Sart’daki kilise bu gibi sorumlulukların yerine getiren bir kiliseydi. Bu nedenle, yaşayan topluluk olarak ün yapmıştı ancak Rab esas hükmün ne olduğunu çok daha iyi biliyordu: “Ama ölüsün!” ya da “ölmek üzeresin”.[71]
Yeni doğa ile Tanrı’ya tapınmaya ilişkin sorumluluklar birbirlerine öylesine bir yakınlık içindedirler ki[72] herhangi bir gizli ayartma canı sağlıksız kılmadığı sürece birbirlerinden ayrı şekilde bulunamazlar. Bir Hıristiyan kendisini dürüst bir şekilde değerlendirip ruhsal nabzının olması gerektiği gibi olmadığını görürse yani, Tanrı’ya ilişkin şeylere az değer veriyor ya da bunları az arzuluyorsa ne olduğu o ana dek açık olarak ortada olmasa bile, ayartmaya girdiği sonucuna varmalıdır. Böyle bir Hıristiyan tehlikeli bir konumdadır. Eğer ruhsal zayıflığının nedenini bulup gerekenleri yapmazsa, günah işlemek için zorlu bir ayartmadan kaçabilmesi büyük ölçüde imkansız olacaktır. Tanrı, yüce merhametiyle tabi ki bunu önleyebilir. Ancak aynı zamanda da o Hıristiyan kişiden Kendi varlığının bilincini esirgeme yoluyla o kişiyi terbiye edebilir.[73]
7.
Ayartmadan nasıl uzak durabiliriz?
|
A |
yartmaya girmekten nasıl kurtarılabiliriz? Bu sorunun cevabı, Rab’bimizin şu sözlerinde özetlenebilir, “Uyanık durup dua edin”.
1) “Uyanık durup dua edin”
prensibinden çıkarılacak genel anlamlar
a) Ayartmaya girmenin ne kadar tehlikeli olduğunu anlamak ve hissetmek için çaba gösterin
Ayartmaya girmenin ne kadar tehlikeli olduğu konusunda çoğu insanların ne kadar kayıtsız olduğunu düşünmek ürkütücüdür. Çoğu kişi için günahtan uzak durmak yeterlidir. Ayartmanın etkisi dışında kalmaya çalışmak onlar için pek önemli değildir.
Kutsal Kitap, bir çok yerde bizleri kötü arkadaşlıkların tehlikesine karşı uyarır.[74] Ancak kaç kişi buna kulak vermektedir? Kaç kişiözellikle gençler kendisine kötü arkadaşlar seçer? Bu arkadaşların içersindeki kötüyü seçmeye başlamaları da pek uzun zaman almayacaktır. Bir çok kaygılı anne baba ya da bir dost, bu gibi arkadaşlıklara karşı yakınlarını uyarır fakat genelde bu uyarılar boşunadır. Başlangıçta, genç kişi arkadaşlarının hoşlandığı bazı kötülükleri gerçekten de sevmeyebilir fakat ne üzücüdür ki, o çok geçmeden o da yapılan kötülüklerden zevk almaya başlar.
Bundan daha da üzücü olanı ise İnanlı olduğunu söyleyen kişilerin daha önce karşılaşmak zorunda kalmadıkları ayartmalarla oynayacak kadar budala olmalarıdır. Kutsal Kitabın Hıristiyan özgürlüğü konusundaki öğretisi günümüzde sıkça çarpıtılmaktadır. Hıristiyanlar kendilerini neredeyse istedikleri her şeyi yapmakta özgür hissederler.
Bu insanlar her şeyi duyabildiklerini iddia ederler. Hıristiyan olarak özgürlüklerine sımsıkı sarılırlar. İstedikleri her şeyi okurlar ve daha bilge Hıristiyanların, bu okudukları şeyleri yanlış öğreti olarak nitelendirip nitelendirmediklerini umursamazlar. Her yanlış öğretiyi dinleyeceklerdir. Bilgece davranıp, okudukları ya da duydukları şeylerden etkilenmeyecekleri konusunda kendilerine oldukça güvenirler. Böylesine bir budalalığın sonucu ne olacaktır? Az, çok azı yara almadan bunu atlatır. Çoğunun imanı ya da doğru öğretisi altüst olur. Ayartılmaktan korkmadığını söyleyen hiç kimsenin günahtan korktuğunu söylemeye hakkı yoktur! Günah ve ayartma Şeytan tarafından bir araya getirilmiştir ve bunları ayırmak her hangi bir insan için çok zordur.
Hıristiyan özgürlüğü prensibini korurken, onunla eşit derecede önemli olan “Her şey serbest, ama her şey yararlı değildir”[75] prensibini de asla unutmamalıyız. Gittiğim bazı yerler, sahip olduğum bazı arkadaşlıklar, belirlediğim bazı amaçlar beni soğuk ve dikkatsiz mi yapıyor? Mesih’e olan sürekli ve tam olan itaatimi engelliyor mu? Eğer bunlar oluyorsa, özgürlüğümü bu şeylerden uzak durarak kullanmalıyım. Ayartmaya girmekten kaçmak istiyor muyum? Öyleyse, kendi zayıflıklarıma ve düşmüşlüğüme karşı hassas olmalıyım. Aynı zamanda Şeytan’ın kurnazlığının, günahın kötülüğünün ve ayartmanın gücünün farkında olmalıyım.
Ayartmaya girdiğimiz zaman ortaya çıkan tehlikeyi her gün düşünmeliyiz. Olası sonuçları bir düşünün! Tanrı’nın Ruhunu kederlendirmek, esenliğimizi kaybetmek ve canımızın ebedi iyiliğini tehlikeye sokmak ne kadar kötü bir şeydir. Şundan emin olun, eğer ayartmayı küçümserseniz, sizi yenecektir. Bu noktada hassas ve dikkatliysem uyanıksam ayartmaya girmekten kaçma işinin yarısı yapılmış demektir.
b) Kendi kendimizi ayartmaya girmekten koruyamayacağımızdan emin olmak
Kendi kendimizi ayartmaya girmekten koruyamayacağımızın ne kadar bilincinde olursal, yardım için dua etmeye olan gereksinimimizi de o denli fazla hissedeceğiz. Bu da korunmanın başka bir yoludur. Çoğu kimse, ayartmaya girdiklerinde yardıma ihtiyaçları olduğunu fark ederler. Böyle zamanlarda çok az kişi ayartmayı yenmek için kendi gücüne güvenir. Bunun yerine, yardım etmesi için Rab’be haykırırlar. Rab İsa bizlere ayartmaya girmemek için dua etmenin, en az ayartmaya girildiğinde dua etmek kadar önemli olduğunu öğretmektedir.
Rab’bimiz, ayartmaya girmemek için Tanrı’nın gücüyle korunma ihtiyacımızı iki şekilde bizlere öğretmektedir. İlk olarak bizlere, “Ayartılmamıza izin verme”[76] şeklinde dua etmemizi öğretir ve şöyle der, “Uyanık durup dua edin ki, ayartılmayasınız”.[77] Bizlere bu şekilde dua etmeyi öğreterek, ayartmadan bizleri koruması için kendimizin değil, Tanrı’nın gücüne ve bilgeliğine güvenmemizin şart olduğunu öğretiyor. Bizlere bunu öğretmek için kullandığı ikinci yol ise kendi sergilediği örnektir. İsa’nın kendisi, halkının kötü olandan korunması için dua etmektedir.[78] O, ayartmaya girmenin birçok farklı yolu olduğunu biliyor. Ansızın ayartmaya girebileceğimizi biliyor. Ayartmanın ne kadar güçlü olduğunu, ne kadar aldatıcı ve sinsi olduğunu çok iyi biliyor. Bizim budalalığımızı, zayıflığımızı ve dikkatsizliğimizi biliyor. Bu nedenle ayartmaya girmekten korunabilmemiz için bizleri sahip olduğumuzdan daha yüce bir bilgelik ve güce güvenmeye yöneltmiştir.
Kendimize sıkça konuşup, şunları hatırlatmayı öğrenmeliyiz: “Ben zayıf ve güçsüzüm. Ama Şeytan sinsi, güçlü, kurnaz ve beni ayartmak için daima fırsat kolluyor. Özellikle Şeytan’ın aracı olarak kullanıldığında bu dünya, beni ayartmak için çok cazip, ısrarcı ve aldatıcı yollarla dolu. Kendi günahlı doğam güçlü ve ayartma ananında her zaman bana ihanet etmeye hazır. Ben, günahlı arzularımı tatmin etmek için farklı uygun ve çekici koşulları değerlendirmeye hazır bir kişiyim. Gerçekte olup biteni göremeyecek kadar yavaş düşünüyorum. Eğer kendi başıma bırakılsam, daha ben ne olup bittiğini farkına bile varmadan tuzağa düşürüleceğimi biliyorum. Yalnızca Tanrı’nın kendisi beni düşmekten koruyabilir[79]. Beni ayartmaya girmekten koruması için yalnızca ve sürekli O’na dua etmeliyim”.
Bunu sadık bir şekilde yaparsak, kendimizi sürekli Tanrı’nın koruması ve bakımına bıraktığımızı göreceğiz. O’nun bu konudaki arzusunu araştırmadan hiçbir şeye başlamamalı ve hiçbir şey yapmamalıyız. Böyle bir dua sürekliliğinde olmak bizlere çifte avantaj sağlar.
i) Eğer bu şekilde dua edersek, zayıf olana yardım edeceğine söz veren Tanrı’nın merhametini ve lütfunu alacağız. Gerçek bir ihtiyaç duygusundan bu şekilde dua edenlerin asla utandırılmayacağından emin olabiliriz.
ii) Bu tür bir dua ruhu içersinde yürümemiz, Tanrı’nın bizleri korumak için kullandığı yollardan biridir. Eğer ihtiyacımızın farkındaysak ve bunu sağlaması için Tanrı’ya bakıyorsak, Tanrı’nın bizleri korumak için belirlediği yollara yönelmede dikkatli olacağız.
c) Tanrı’nın bizleri koruyacağı vaadine iman etmek
Tanrı’nın bizleri koruyacağına inanmak, korunmanın bir yoludur. Eğer Tanrı’nın vaadine güvenir ve korunmak için dua edersek, ya bizi ayartmaya girmekten koruyacaktır ya da bir çıkış yolu sağlayacaktır.[80] Tanrı bizi gideceğimiz her yerde korumaya,[81] bizleri yönlendireceğine[82] ve kötü olandan kurtaracağına[83] söz vermiştir.
Tanrı’nın vaatlerine etkin bir şekilde güvenmeli ve verdiği sözlere sadık olmasını beklemeliyiz.
2) Dua etme sorumluluğundan
çıkarılacak genel sonuç
Ayartmadan ya da ayartıldığınızda düşmekten korunmayı arzuluyor musunuz? Öyleyse çokça dua etmelisiniz. Tanrı’nın bizi koruyabileceğine inanmak yeterli değildir. Tanrı bizlerin bu koruma için dua etmemizi ve bu dua ruhunda sürekli kalmamızı istemektedir.[84] Eğer sürekli bir dua ruhunu korumaz isek sürekli bir ayartma akımının bizi rahatsız etmesini bekleyebiliriz.
Her gün özel